مشتری قدیمی ترین سیاره در منظومه شمسی ست

لابراتوار ملی لارنس لیورمور (LLNL) و دانشگاه مونستر آلمان

یک مطالعه در لابراتوار ملی لارنس لیورمور (LLNL) نشان داده است که مشتری، بزرگترین سیاره منظومه شمسی، پیرترین آنان نیز هست. با نگاه به ایزوتوپ های تنگستن و مولیبدن روی شهاب سنگ های فلزی، تیم LLNL با کمک موسسه سیاره شناسی دانشگاه مونستر، به این نتیجه رسیدند که شهاب سنگ ها از دو مخزن سحابی که از نظر اصل پیدایش مجزا از هم بودندشکل گرفته اند. این سحابی ها با هم وجود داشتند اما بین ۱ تا ۴ میلیون سال از هم جدا بودند. این ۱ تا ۴ سال میلیون سال بعد از انفجار ستاره ایِ ابرنواختری در نزدیکی آنها بوده که ۴۶۰۰ میلیون سال قبل منظومه شمسی را شکل داده است.

توماس کروجر، محقق اصلی پروژه می گوید : « پراحتمال ترین مکانیسم برای این جداسازی بهینه، شکل گیری مشتری ست که یک فضای خالی در دیسک ( صفحه ای از گاز و غبار از ستاره ها) باز می کند و از انتقال مواد میان دو مخزن جلوگیری می کند. مشتری قدیمی ترین سیاره در منظومه شمسی ست و هسته ی جامد آن قبل از آن که گاز سحابی منظومه شمسی از هم بپاشد، شکل گرفته است. این نتایج با مدل رشد شکل گیری سیاره بزرگ تطابق دارد.»

گیراترین چیز در مورد مشتری اندازه نسبی آن است که تاثیری شگرف روی دینامیک دیسک رشد منظومه گذاشته است. برای آنکه بفهمیم چگونه منظومه شمسی به معماری امروزی خودش تکامل پیدا کرده است، مهم است که سن مشتری را بدانیم. گرچه مدل ها پیش بینی می کنند که مشتری نسبتا زود شکل گرفته است، اما تیم تحقیقاتی می گوید ک تاکنون ساختار آن تاریخ بندی نشده بود.

در این مطالعه تیم تحقیقاتی از امضای شهابسنگ ها ( که از سنگ های آسمانی گرفته می شود ) استفاده کردند تا در مورد شکل گیری مشتری کاوش کنند. چرا که آنها برخلاف زمین ، مریخ و ماه، هیچ نمونه ای از مشتری در دست نداشتند. بنابراین از طریق آنالیز ایزوتوپی شهابسنگ ها، آنها قادر شدند تا به نتیجه برسند که هسته ی جامد مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکلگیری منظومه شمسی شکل گرفته است و پیرترین سیاره است. محققان همچنین اشاره کردند که مشتری در طی شکلگیری اش به عنوانی سدی در برابر انتقال مواد در طول دیسک عمل کرده است و این نشان می دهد که چرا منظومه شمسی ما ابرزمین ندارد. ( ابر زمین یک سیاره ی فرا خورشیدی با جرمی بالاتر از زمین است. ) آنها همچنین دریافتند که هسته مشتری زمانی که منظومه شمسی ۱ میلیون سال عمر کرده بوده، تا ۲۰ برابر جرم زمین رشد کرده است و سپس در رشدی که طولانی تر بوده در زمانی که منظومه شمسی ۳ تا ۴ میلیون سال عمر داشته به ۵۰ برابر جرم زمین رسیده است.

از آنجا که سیارات گازی بزرگی مثل مشتری و زحل رشد هسته جامد تا ۱۰ تا ۲۰ برابر جرم زمین داشته اند، و گاز در این هسته ها جمع شده است، محققان به این نتیجه رسیدند که حتما هسته ی این سیاره ها قبل از پراکندگی سحابی منظومه شمسی شکل گرفته است ( همان دیسک گازی که اطراف ستاره یا خورشید را فرا گرفته بوده ) و همه ی اینها از ۱ تا ۱۰ میلیون سال بعد از شکل گیری منظومه شمسی اتفاق افتاده است. در این مطالعه تیم تحقیقاتی تئوری های قبلی را تایید کرد اما قادر بود تا به طرز دقیق تری تا دقت ۱ میلیون سال با استفاده از امضاهای شهاب سنگی تاریخ دهی کند.

کروجر می افزاید: « اندازه گیری های ما نشان می دهد که رشد مشتری می تواند با استفاده از سبقه ی وراثتی اش و زمان شکل گیری شهاب سنگ ها تاریخ دهی شود.»

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.